Ναύπακτος : Ήθελα να ήξερα δεν ντρέπεστε; Ασελγείτε πάνω στο κεντρικότερο σημείο της Ναυπάκτου .

«Από αυθαίρετο σε “μνημείο”: 
Η υπόθεση της Πλαζ Ναυπάκτου δεν είναι απλώς μια τοπική εκκρεμότητα. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση στρέβλωσης της νομιμότητας που διαρκεί εδώ και χρόνια.

23 Φεβρουαρίου 2011 Εκδίδεται ΕΚΘΕΣΗ ΕΛΕΓΧΟΥ και πρωτόκολλο κατεδάφισης από την Κτηματική Υπηρεσία.

 

15 Φεβρουαρίου 2012
Η λεγόμενη «Πλαζ Ναυπάκτου», έκτασης 2.128,34 τ.μ., που περιλαμβάνει αιγιαλό και λουτρικές εγκαταστάσεις, παραχωρείται χωρίς αντάλλαγμα στον Δήμο Ναυπάκτου.
Ο λόγος; Η εκμετάλλευση είχε καταστεί αδύνατη λόγω των παράνομων κτισμάτων μετά τον καθορισμό αιγιαλού και παραλίας.

Και ενώ η υποχρέωση ήταν σαφής — κατεδάφιση των αυθαιρέτων — συνέβη το αντίθετο.

Η τότε δημοτική αρχή, αντί να εφαρμόσει το πρωτόκολλο κατεδάφισης, προχώρησε σε αίτηση στο Υπουργείο Πολιτισμού και πέτυχε τον χαρακτηρισμό του συγκροτήματος ως διατηρητέου μνημείου, με το επιχείρημα ότι αποτελεί έργο του Άρη Κωνσταντινίδη.

Στην πράξη, το πρόβλημα δεν λύθηκε — μεταφέρθηκε.

Από αυθαίρετα προς κατεδάφιση, τα κτίσματα μετατράπηκαν σε «μνημείο», με αποτέλεσμα:
Παρά τον χαρακτηρισμό  στο κτίσμα αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο έχουν πραγματοποιηθεί εκτεταμένες επεμβάσεις, οι οποίες εγείρουν σοβαρά ζητήματα παραβίασης της πολεοδομικής και  αρχαιολογικής νομοθεσίας.

Συγκεκριμένα:

Έχουν κλειστεί τα ανοίγματα αποδυτηρίων με τοιχοποιία

Έχουν τοποθετηθεί μεταλλικά υποστυλώματα για τη στήριξη εξωστών

Έχουν πραγματοποιηθεί εξωτερικοί χρωματισμοί

Έχει τοποθετηθεί άναρχη και αυθαίρετη περίφραξη

Έχουν εγκατασταθεί πρόχειρες και αισθητικά υποβαθμισμένες ντουζιέρες και καμπίνα αποδυτηρίων

Οι παρεμβάσεις αυτές δεν συνιστούν απλή συντήρηση, αλλά ουσιώδη αλλοίωση της μορφής και της φυσιογνωμίας του μνημείου, καθώς και του περιβάλλοντος χώρου του.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, οποιαδήποτε επέμβαση σε χαρακτηρισμένο μνημείο και στον περιβάλλοντα χώρο αυτού απαιτεί προηγούμενη έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και των αρμοδίων οργάνων, όπως το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το ακίνητο βρίσκεται εντός αιγιαλού και παραλίας, δηλαδή σε κοινόχρηστο χώρο, όπου οι αυθαίρετες κατασκευές και επεμβάσεις απαγορεύονται αυστηρά.

Την ίδια στιγμή, τίθεται σοβαρό ζήτημα ως προς τον ίδιο τον χαρακτηρισμό του κτίσματος ως μνημείου, καθώς δεν προκύπτει επαρκώς ότι πρόκειται για έργο του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, στοιχείο που αποτέλεσε βασικό επιχείρημα για την προστασία του.
Το βασικό ερώτημα όμως παραμένει:

Είναι πράγματι έργο Κωνσταντινίδη;

Δεν υπάρχει υπογραφή ούτε σφραγίδα του στα σχέδια.
Αντίθετα, οι δημοσιευμένες αναφορές για τα έργα της περιόδου δείχνουν ότι πολλές τουριστικές εγκαταστάσεις (πλαζ, περίπτερα κ.λπ.) σχεδιάζονταν από υπηρεσίες του ΕΟΤ ή εξωτερικούς συνεργάτες, χωρίς προσωπική μελέτη του ίδιου.

Δηλαδή, ο ίδιος ο λόγος του χαρακτηρισμού τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση.

Την ίδια στιγμή: οι κατασκευές παραμένουν εντός αιγιαλού, οι αυθαιρεσίες όχι μόνο δεν απομακρύνθηκαν, αλλά συνεχίζονται παρεμβάσεις που αλλοιώνουν περαιτέρω το κτίσμα και τον χώρο

Η πραγματικότητα είναι απλή:

Ένα αυθαίρετο που έπρεπε να κατεδαφιστεί.

Ο Δήμος Ναυπάκτου οφείλει: να επανεξετάσει τον χαρακτηρισμό, να κινήσει διαδικασία αποχαρακτηρισμού και να εφαρμόσει το πρωτόκολλο κατεδάφισης.

Η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Και ο αιγιαλός δεν μπορεί να παραμένει όμηρος αποφάσεων που βασίστηκαν σε αμφισβητούμενα δεδομένα.

hobbakias